Lake Tana (Bahir Dar)

Na de acht dagen vanaf Khartoem nu een heel korte etappe van slechts twee dagen van Gonder naar Lake Tana. De etappe-indeling is niet altijd even goed te volgen. Maar goed, voor velen was het wel erg prettig want de maag- en darmproblemen heersen nog steeds.  Ondanks dat – en de lastige kinderen even vergetend - is het heerlijk fietsen in Ethiopië.  Lekkere temperatuur, fraai landschap en niet al te steile hellingen. Bahir Dar aan Lake Tana is vooral bekend van de drie kloosters op een paar eilandjes. Ze staan op de werelderfgoed lijst, en zijn dus eigenlijk verplichte kost. Maar na eerdere ervaringen met zeer langdradige tours in Egypte, heb ik besloten om deze attractie maar te laten lopen en lekker het stadje te verkennen, mijn e-mail een beetje bij te werken en misschien nog een fietstochtje te maken naar de watervallen.

 Om de moraal na alle ziektegevallen weer een beetje op te poetsen, had de organisatie ook bedacht om een feestje te organiseren. Thema van het feest ‘Where are you go’ Dat is wat de kinderen meestal roepen naast you, you, you en  money, money, money. Tot mijn verrassing was bijna iedereen verkleed. Zelf had ik mij in de oranje tape gewikkeld die ze normaal gebruiken om de route mee te markeren. Pete the plumber (hij is ook echt loodgieter) uit Zuid-Afrika had er wel helemaal een feest van gemaakt (zie foto). De andere foto geeft een beeld van een  ritueel dat we regelmatig aan het eind van de middag zien. Het vee dat richting stal gaat, deze keer met een ezeltje voorop. Ongelooflijk wat ezels kunnen. Ik heb ze gezien in de grote hitte in Soedan maar ook in de kou bergen beklimmend in Bhutan. En altijd met zware lasten.

Wat na drie landen ook opvalt is het verschil in de auto’s die er rondrijden en de spiegel die ze vormen van de geschiedenis van het land. In Egypte rijden nog heel veel oude Peugeot 504 rond, vooral  als taxi. Indirect verraden de auto’s een sterke band met Frankrijk in de jaren 70. In Soedan zijn  vooral in de touringcars de Chinese invloed onmiskenbaar (ook de snelwegen zijn grotendeels met Chinees geld aangelegd). In Ethiopië is de invloed van de Sovjet-Unie nog duidelijk zichtbaar aan de vele oude bussen gebouwd volgens het robuuste Oostblok model. Geld voor nieuwere modellen is er kennelijk (nog) niet. Tot die tijd is het een kwestie van ‘adem inhouden’ als zo’n bus met roetdampen en al passeert . Maar in alle landen is wel duidelijk dat vanaf de jaren 80 Toyota de slag in Afrika heeft gewonnen. Samen met de Tuc Tuc’s die uit India zijn komen overwaaien.

Tot zover mijn bericht uit Bahir Dar, met dank aan Charlotte want vanuit Ethiopië heb ik helaas geen toegang tot mijn weblog. De website http://www.blogspot.com/ wordt hier geblokkeerd, net als Facebook en LinkedIn in Soedan.  In het verleden zijn de sites kennelijk gebruikt om betogingen te organiseren, vandaar de censuur. Via een mailtje naar Kongo lukt het vooralsnog prima om de weblog een beetje actueel te houden. 

Gonder (Ethiopië)

Na de eerste schermutselingen in Egypte en Noord-Soedan was het de afgelopen 8 dagen echt andere koek. Sinds Khartoem is het hard werken op de fiets.  Lange etappes, hitte (45 graden in de schaduw), tegenwind,  slechte wegen met wasbordprofiel en veel klimwerk hebben geleid tot een kleine veldslag in het peloton.  Valpartijen, vermoeidheid,  diarree,  griep en combinaties verplichtten menigeen tot een dagje in de ‘bus’.  Nadat ik mijzelf had laten verleiden om een paar dagen met de kopgroep mee te rijden, was ook bij mij de grens wel bereikt. Gelukkig zonder schade aan lijf en leden.  De laatste twee dagen in Ethiopië heb ik het  weer een beetje rustig aan gedaan en nu met twee rustdagen in het verschiet komt alles weer op zijn pootjes terecht. Veel van geleerd zullen we maar zeggen. Ook de laatste uren op het wasbordprofiel gingen een stuk beter. Door de bandenspanning flink te verlagen wordt het comfort een stuk beter. De kans op lekke banden wordt wel groter, maar met twee lekke banden tot nu toe is ook dat redelijk onder controle.

Ondertussen zijn we in Gonder aangekomen, de hoofdstad van Ethiopië in de 17^e eeuw. Volgens de reisgids zijn de restanten van de Koninklijke paleizen zeer de moeite waard. Dat ga ik morgen ontdekken. Vandaag staat in het teken van wassen, fietspoetsen en de contacten met Nederland en Kongo bijwerken.

De overgang van Soedan naar Ethiopië is wel spectaculair. Vrijwel direct na de grens gaat het vlakke woestijnlandschap over in heuvel/bergachtig gebied vergelijkbaar met de Pyreneeën.  Hard werken op de fiets maar de beloning in de vorm van schitterende vergezichten maakt het zeer de moeite waard. Door de hoogte zijn de temperaturen hier ook een stuk aangenamer en is er ook veel meer begroeiing. Grote delen van Ethiopië worden voor landbouw gebruikt (koffie, graan en veeteelt), 40% van de bevolking werkt in de landbouw die voor 80% bijdraagt aan de export van het land. Ondanks dat is ondervoeding nog steeds een groot probleem in Ethiopië.  Op één van onze kampeerplaatsen, naast een boerderij, hebben we van dichtbij een dagje in het leven van een Ethiopische boer kunnen aanschouwen. Het vrijwel ontbreken van tractoren is daarbij een duidelijk verschil met de landbouw in Soedan.

Het karakter van de bevolking is – merkbaar vanaf de fiets - sterk veranderd. Het enthousiasme voor de fietstocht is over het algemeen groot, maar er zijn ook kinderen die de fietsers vragen om geld of belagen met stokken en stenen.  De langzame klimmers hebben het bergop extra zwaar, omdat er kinderen aan hun fiets gaan hangen of al fietsend spullen uit de zadeltasjes pikken.  Bij alle mooie kanten van de reis is de ‘roze bril’ met deze kanttekeningen wel snel afgelegd. Tot zover een bericht vanaf het terras van hotel Goha in Gonder, met op de achtergrond een prachtig uitzicht over de stad.

Khartoem

Weer vier dagen verder zijn we van Dongola naar Khartoem gefietst. Zo’n 500 km, dus keurig volgens het gemiddelde dat ons in 120 dagen naar Kaapstad zal brengen. Inclusief de dagen vanaf Wadi Haifa hebben we zes dagen alleen maar Woestijn gezien. Eerst nog wel langs de Nijl. Dus dan was er af en toe nog wel een overnachting met 'zwembad', maar de laatste vier dagen was het alleen woestijn. Dan is het wel grappig om te zien dat je na een paar dagen al anders naar de woestijn gaat lijken. Het Noordelijk deel van Soedan is meer rots- en bergachtig, tussenin ligt een stuk puur zand, met veel dode kamelen langs de kant van de weg en richting Khartoem wordt het langzaam wat groener met hier en daar een boompje.  Het levert in ieder geval vaak mooie foto’s op. Maar helaas af en toe ook een stormachtig windje en dan blijkt de tent toch niet helemaal zandproof :-)

Zes dagen woestijn laten ook zien hoe eenvoudig het leven kan zijn zonder krant, TV, radio et cetera. Af en toe komt er via internet, mail of een telefoontje wel wat informatie door, bijvoorbeeld over de ontwikkelingen in Egypte. Maar voor de rest is het gewoon optaan, fietsen, eten, drinken, slapen en tussendoor tijd voor gezelligheid of voor een goed boek.

De overnachtingen zijn overigens prima verzorgd. Als we aankomen is er altijd soep (nog een voordel als je flink doorfietst is die nog warm), een paar uur later wordt een warme maaltijd geserveerd (meestal pasta of rijst met een goed gevulde saus en af en toe een salade. ’s Ochtends bestaat het ontbijt meestal uit pap of muesli met melk en daarnaast pitabroodjes met pindakaas, honing et cetera.

Verder verloopt de reis nog steeds prima. Het fietsen gaat steeds makkelijker en de zadelpijn is ook een stuk minder geworden, vooral door harder te gaan fietsen.  Daarmee zit ik per dag minstens een uur minder in het zadel en de hogere druk op de pedalen verlaagt de druk op het zadel/achterwerk aanmerkelijk. Na twee weken warmdraaien voelde ik mij sterk genoeg om  in een snellere groep mee te fietsen. Voor de insiders mijn gemiddelde snelheden zijn opgelopen van 21 km/uur in week één, via 25 km/uur in week twee naar 29 km/uur in week drie. Veel harder zal het voorlopig wel niet gaan. Want over twee dagen gaan we richting Ethiopië met zijn gravelwegen en fraaie heuveltoppen. In combinatie met de gemiddelde temperatuur van 35 graden wordt het dan wel echt anders.

Dongola (Soedan)

Na 1400 km fietsen zijn we via Idfa en Aswan in Dongola, een klein plaatsje midden in Soedan, aangekomen. De overgang naar andere streken was in Zuid-Egypte al te merken. Daar wonen vooral Nubiers, diezelfde Nubiers bewonen ook het Noordelijk deel van Soedan. Ten opzichte van de Egyptenaren zijn ze wat minder temperamentvol/opdringerig (in vele opzichten) zeer gastvrij en vriendelijk (dat zijn de Egyptenaren ook) en zeer geinteresseerd in contacten met ons als buitenlanders. Een andere overgang is die van de 'politiestaat' Egypte (ca 4 politieagenten op elk kruispunt) naar de bijna afwezigheid van politie in Soedan. De laatste ontwikkelingen  in Egypte lijken ook uit te wijzen waarom. Maar goed wellicht dat schijn bedriegt, want ook Soedan maakt met het referendum over afscheiding van het zuidelijk deel spannende tijden door.
Even terug naar Egypte waar we in Idfa een verrassend mooie tempel hebben kunnen bewonderen, grotendeels opgetrokken uit leemstenen en natuurstenen pilaren. Een foto volgt wellicht later, want het internet in Gondola is zo traag en het rieten stoeltje te pijnlijk om al te lang te blijven zitten.
Aswan is bijna te beschouwen als en Zuideuropese stad met z'n mooie boulevard langs de Nijl, een fraaie bazaar, schone straten en drijvende restaurants. De beroemde Aswan-stuwdam wordt zwaar bewaakt en het fietsen door de woestijn maakt ook wel duidelijk waarom. Wetende dat ook Soedan en Ethiopie druk bezig zijn met het bouwen van stuwdammen in de Nijl zal daar zeker het laatste woord nog niet over gezegd zijn. Het zou mooi zijn als er in goed overleg een oplossing wordt gevonden, want het continent is te mooi om weer terug te vallen in langdurige onderlinge strijd.
Ook in Soedan volgen we grotendeels de Nijl. Zwemmen in en kamperen bij de Nijl is een cadeautje na lange dagen fietsen in oplopende temperaturen. We zitten nu rond de middag ruim boven de dertig graden en het zal nog wel warmer worden. Ondertussen lijkt ook het Afrikaanse leven langzaam in te dalen in de groep. De schema's worden wat losser, het aantal wedstrijdrijders neemt zienderogen af. Op de rustdagen is er meer aandacht voor de omgeving, niet zozeer de highlights maar wel een praatje met de taxichauffeur,een koffie om de hoek en natuurlijk de intensieve zoektochten naar internet. Een en ander geldt natuurlijk ook voor mijzelf, het is vooral heerlijk om zonder 'lijstjes met things to do' door het leven te gaan en lekker te fietsen. Maar goed ik zal ook nog wel eens anders piepen al we de mooie asfaltwegen inruilen voor gravelwegen bergop in Ethipie. Eerst vier mooie fietsdagen voor de boeg richting Kartoem. Wellicht dan meer en foto's als het internet dat toelaat..

Luxor

De eerste week zit er op. Het materiaal, de benen en niet te vergeten het zitvlak zijn getest. In mijn geval is het allemaal goed uitgepakt tot nu toe. De fiets doet het prima, de benen worden elke dag sterker alleen het achterwerk heeft duidelijk nog te weinig kilomters in de benen. Maar goed, er zijn ook andere verhalen van gebroken, gebogen wielen, ernstig krakende trapassen en achillespezen die een beetje stijf beginnen te worden.
Maar alles bij elkaar zit iedereen nog op de fiets en hebben we inmiddels bijna 800 km achter de kiezen. Eerst door de chaos Cair uit zien te komen en daarna bijna 600 km langs de Rode Zee. Met rechts veel woestijn en bergen op de achtergrond  en links af en toe een blik op de Rode Zee. Kamperen gebeurt meestal langs de kant van de weg bij een politiepost. Groot voor deel is dat de telefoons daar allemaal prima bereik hebben. De laatste avond aan de Rode Zee was een cadeautje. In Safaga hadden we zon, zee, strand, toilet, stromend water en een heerlijke barbecue.
Vanuit Safaga zijn we in twee dagen naar Luxor gefietst. De meesten kamperen gewoon op een minicamping in de stad, maar velen konden de verleiding van een hotelkamer niet weerstaan. Gistermiddag de stad een beetje verkend en zowaar een heerlijk zeiltochtje gemaakt in een Felucca. Het bloed kruipt ook in Egypte een beetje waar het niet gaan kan.
Vandaag de Koningsvallei, Koninginnevallei en tempel van Netamsud bekeken. Indrukwekkende omgeving en prachtige uitzichten vanaf de heuvel op de dal van de Nijl met zijn messcherpe overgang. Daar waar geen irrigatie is, begint meteen de dorre vlakte. In het bijprogramma hebben de Egyptenaren erg hun best gedaan om ons een paar dollars te ontfutselen. Meestal lukt dat wel aardig, maar het toneelspel van de ambachtelijke steenhouwerij was wel zo weinig overtuigend dat we complete excursiegroep hen met lege handen heeft achtergelaten.
Ter afronding misschien nog iets over het dagelijks leven in de tour. Het is hier werken met het daglicht, dus vroeg uit de veren.Om half zes start de vrachtwagen (onze wekker) en begin het inpakken. Om zes uur ontbijt en dan vanaf half zeven alles in de vrachtwagen laden en rond 7 uur zitten we dan op de fiets. Vaak eerst nog flink ingepakt want 's ochtends is het vaak maar een graad of 5. Afhankelijk van de lengte  van de etappe komen de recreanten zoals ik tussen 12.00 en 16.00 uur aan in het kamp. Tent opzetten, uitpakken, wassen, een beetje fietspoetsen en dan rond 18.00 uur eten. Om 19.00 uur vertrekt iedereen wel zo'n beetje richting tent om nog een beetje te lezen, muziek te luisteren of de digitale post bij te werken. Maar om 19.30 uur is het wel echt rustig in het kamp.

Cairo

Na een paar hectische laatste dagen was het afgelopen woensdag 12 januari dan eindelijk zover. Om 11.00 uur zat ik in het vliegtuig via Parijs naar Cairo. Prima vlucht en rond 19.30 uur met een half uurtje vertraging geland op Cairo Airport. Onderweg had ik al en paar Canadse medefietsers ondekt in het vliegtuig. Leuk om alvast kennis te maken en te horen hoe iedereen zich voorbereid heeft. Een ding is duidelijk er is een aantal mensen met veel meer kilometers in de benen dan ik. Jean uit Canada heeft in de zomer nog even 25 dagen gemiddeld 200 km per dag gefietst. Enfin, ik zal fietsende weg ook wel in vorm raken.
De kennismaking met Cairo was klassiek. Met de taxi door het verkeer zien te komen lijkt een hele kunst. Voor extra rijstroken hebben ze hier geen m.e.r-procedure nodig. Een beetje duwen en je er tussen wurmen en dan heb je gewoon een extra rijbaan. De claxon is daarbij onmisbaar, de meerwaarde van knipperlichten valt hier sterk te betwijfelen, remlichten daarentegen blijken een waardevolle toevoeging aan de auto's.
Na een nachtje bijslapen de fiets weer een beetje in elkaar geschroefd. Alles is heel en goed aangekomen en dat kan lang niet iedereen zeggen. Mike uit de VS zijn fiets is zoekgeraakt, wat hem al snel de nickname Mike with no bike opleverde. En Maarten (NL) zijn achterwiel kwam dubbelgevouwen uit de doos. Na twee dagen heeft iedereen wel zijn materiaal weer op orde. Er blijkt sinds kort een echte fietsenzaak in Cairo te zitten.

Ons kennsimakingsritje richting Gyza? pyramide gistermiddag halverwege afgbroken. We waren te laat vertrokken en raakten met een groep van 70 fietsers hopeloos verstrikt in het verkeer (foto).  In ieder geval een leuke kennismaking met het verkeer  vanaf de fiets. De Egyptenaren zijn erge enthousiast, maar dat betekent nog niet dat ze de fietsers ook de ruimte geven. Ik zal blij zijn als we Cairo hebben verlaten en lekker door kunnen fietsen.

Aftellen

Zo'n 30 dagen voor vertrek is het aftellen nu echt begonnen. Tijd om de checklist nog eens na te lopen en de paklijst klaar te leggen en de laatste aankopen te plegen. De vergadercircuits draaien inmiddels op een wat lager pitje. En dus is er tijd om alvast even terug te kijken op het eerste jaar PRINS Projectmanagement & Advies. Na veel praktische regeldingen in het begin overheerst toch het plezier van de boeiende opdrachten en de extra speelruimte om het werk naar eigen inzicht vorm te geven.
Maar goed, terug naar Afrika. Rond het weekend weer druk geweest met aanvullende vaccinaties. Niet leuk, maar wel noodzakelijk. Zaterdag ben ik bij Adrie Frijters op de koffie geweest. Hij heeft in 2007 de Tour d'Afrique gedaan. Erg prettig om uit eerste hand nog wat praktische tips over materiaal, voeding et cetera te krijgen. Banden blijken ongekende zwellingen te kunnen vertonen in de hitte en voor de inwendige mens altijd een theelepel zout in de bidon, bagagedrager of rugzak hoe hou je je apparatuur heel en voorzien van stroom? Wordt vervolgd, woensdag met de fiets naar de fietsenmaker om hem helemaal klaar te maken voor de tocht.

Sponsoring

Ik schreef het al eerder. De organisatie van de Tour d'Afrique (TDA) wil graag een bijdrage leveren aan de ontwikkeling van de landen die we passeren. Zij doen dit via de deTDA Foundation. De Foundation zamelt geld in om onderweg fietsen uit te kunnen delen aan lokale projecten. Meer informatie is te vinden via de  TDA foundation. Ik heb aangeboden geld in te zamelen voor de TDA Foundation. Uiteraard doe ik zelf ook een duit in het zakje, maar jullie bijdrage is van harte welkom. De TDA Foundation garandeert dat 100% van de bijdrage wordt besteed aan de projecten. Ter illustratie, voor €80,- heb je een (ambulance) fiets die een wereld van verschil kan maken! Alvast bedankt!