Livingstone (Zambia, Victoria Watervallen)

Na een paar dagen doorfietsen vanuit Lusaka zijn we gisteren (14/4) aangekomen in Livingstone aan de Zambiaanse kan van de Victoria Watervallen. In 1992 heb ik samen met Tjerk (zie bericht vanuit Arusha) de watervallen al eens vanuit Zimbabwe bekeken. Toen was het meeste toerisme vanuit Zimbabwe georganiseerd. Twintig jaar later is er sprake van een omgekeerde wereld. Door het beleid van Mugabe zijnde meest toeristen aan de overkant weggejaagd en is het toerisme aan de Zambiaanse kant opgebloeid.
Livingstone is nu voor Afrikaanse begrippen een moderne en mooie stad met allerlei voorzieningen, inclusief de Waterfront Lodge waar wij verblijven. Terrasje aan het water met uitzicht op de waterdampen die opstijgen vanuit de watervallen (zie foto), er zijn erger dingen in het leven. En geheel tegen mijn gewoonte in heb ik mij later verleiden om vanmiddag met een helikopter een ritje te gaan maken boven de watervallen. Ben benieuwd hoe dat eruit gaat zien.
(Inmiddels ben ik een dag verder en een helikopterrit rijker. In alle opzichten een fantastisch tripje langs en over de watervallen. Vandaag nog even op de fiets de watervallen van dichtbij bekijken en dan morgen door richting Botswana)
Ondertussen zijn we in vele opzichten ook als groep weer een week verder. De regentijd hebben we nu wel echt achter ons gelaten, de kilometers vliegen voorbij en de finish komt in zicht De sfeer is dan ook aardig opgeklaard (ook bij mij, met dank voor de bemoedigende woorden via de weblog, mail en telefoon) en het gemopper van de afgelopen weken is weer verdwenen. De komende weken worden ook wel weer interessant omdat er vanaf morgen maar liefst 13 nieuwe rijders en stukje mee gaan rijden. Ben benieuwd hoe die zich een plekje in de groep gaan veroveren en hoe ze de lange etappes in Botswana (tot 210 km) zo fris van de lever doorkomen. We gaan het zien.
In het kader van de balorigheid van de afgelopen weken heb ik zelf nog een poging gedaan om mijn laatste wilde haren kwijt te raken (zie foto). Eerdere pogingen in Egypte en Ethiopië waren niet helemaal gelukt, maar deze keer was het resultaat helemaal naar wens :-) Inmiddels is de eerste hergroei alweer zichtbaar en het is niet helemaal uitgesloten dat daar tocht weer en paar wilde haren bij zitten.
Zambia is ook één van de weinige landen die we doorkruist hebben, waar het spoorwegennet nog redelijk functioneert. De brug bij de watervallen was ooit een belangrijke schakel in de beoogde van Zuid-Afrika naar Egypte. Voor Zambia is de spoorlijn via Tanzania naar Dar es Salaam van groot belang voor de export. Naast goederen is ook personenvervoer redelijk georganiseerd. Livingstone heeft een (relatief) modern station en een spoorwegmuseum. Daar ga ik morgen even kijken. Daarna gaat het weer door in stevig tempo richting Maun (Botswana). Vanuit Maun gaan we een kijkje nemen in de Okavango Delta.

Lusaka (Zambia)

Zoals aangekondigd hebben we afgelopen wek flink doorgekacheld. Met 140 km per dag gemiddeld schiet het lekker op. We zitten inmiddels dichtbij de 8000 km. Nog drie dagen fietsen en dan zitten we bij de Victoria Watervallen. Weer iets om naar uit te kijken.
Het landschap in Zambia was niet al te spectaculair. Een voortzetting van Malawi met veel landbouw (vooral mais), lagere heuvels en veel groen. Al heeft de beleving van saaiheid er natuurlijk ook wel mee te maken dat we al 12 weken onderweg zijn en de harde schijf een beetje vol begint te raken met nieuwe indrukken. Ondanks dat hebben de wisselende luchten af en toe voor spectaculaire plaatje gezorgd zoals op bijgaande foto.
Qua groepsdynamica was het wel weer een interessante week. Met af en toe een buitje, aanhoudende vermoeidheid en hier en daar een zieke liepen de irritaties de afgelopen week wel eens een beetje op. Ruzie over stoeltjes, een plekje in de rij voor het eten, klagen over de kwaliteit van de lunch of de gebrekkigheid van de route-informatie. Het hoort er kennelijk allemaal bij in deze fase van de tocht. De organisatie denkt dat op te lossen door eenvoudigweg het klagen te verbieden. Een beetje kort door de bocht. Een beetje afleiding (foto van mijn fietsmaatje Shurez uit Trinidad en Tobago) en elkaar aanspreken op de gezamenlijke verantwoordelijkheid om er een mooie tocht van te maken lijkt mij een beter idee. Maar eerlijk is eerlijk zelf had ik de afgelopen week ook wel eens de neiging om het eerste vliegtuig naar huis te nemen. Het valt niet altijd mee om in het strakke regime van een groep van 80 mensen mee te moeten gaan. Maar goed naar huis vliegen kan altijd nog en één ding is zeker, over vijf weken is dit avontuur afgelopen, dus ik kan er maar beter nog een paar weken van genieten. Beauty is in the eye of the beholder, dus daar hou ik mij aan! Een telefoontje naar Nederland of Congo en een opbeurend mailtje wil dan ook nog wel eens helpen :-)
Fysiek gaat het ondertussen prima. De extra maaltijden hebben mijn krachten weer helemaal terug gebracht en ik ben weer lekker aan het fietsen. Ik zal de extra maaltijden er voorlopig maar in houden, wie weet kan ik de komende weken dan ook nog een paar kilo´s terugpakken. Wat ook helpt is dat de etappes op asfalt minder zwaar zijn. Zelfs op de altijd pittige mandodagen (verplichte racedagen voor de racers) was ik na 150 km al om 14.00 uur binnen. Dat is ook wel eens een paar uur later geweest.
Gister al en beetje Lusaka verkend, boodschapjes gedaan en (hand)wasje gedraaid. Vandaag verder een beetje rondkijken en misschien nog een bezoekje aan de bamboe-fietsenfabriek.

Lilongwe (Malawi)

Weer wat geleerd! Ik heb bijna drie maanden gedacht dat ik met drie flinke maaltijden per dag wel voldoende calorieën binnen zou krijgen. Maar een week geleden werd duidelijk dat de vetreserves nu echt op zijn. Na zeven dagen heuvel op heuvel af zakte het tempo vrij dramatisch. En de opmerkingen over mijn gewichtsverlies bleven ook aanhouden.

l met al is wel duidelijk geworden en dat er meer calorieën nodig zijn om het lijf in conditie te houden. Na een paar dagen met een extra maaltijd rond 16.00 uur kwamen de krachten weer terug. Het gewicht zal nog wel even aan de lage kant blijven maar er zijn nog altijd wel zo’n 80 kg Peter over :-)
Ondertussen zijn we in Lilongwe (Malawi) aangekomen. Na een pittige klim vanuit Mbeya belanden we in een onwaarschijnlijk groen gebied met bananen, thee en verderop in het land heel veel tabak.
Na alle spannende offroad-tochten in Tanzania is het fietsen op asfalt in Malawi bijna saai te noemen. Het landschap is prachtig (foto) maar de uitdaging ontbreekt een beetje. Wel weer goed om een beetje bij te komen, met het oog op de 5000 km die we nog te gaan hebben. Een dagje kamperen aan Lake Malawi was wel erg relaxed, beetje uitwaaien, beetje op het strand rondhangen en genieten van een koud biertje en goed eten. Daarna zijn we in vier dagen strak naar Lilongwe gefietst, waar we weer twee rustdagen hebben.
Vanaf nu zijn de etappes wat langer en de landen wat kleiner, dus we schieten nu vrij snel via Zambia (Lusaka, Victoria Watervallen), Botswana (Okavango Delta) naar Namibië (bij Windhoek linksaf) naar Zuid-Afrika. Het vaste ritme is nu echt zodanig routine geworden dat het wel weer even wennen zal zijn om terug in het Nederlandse ritme te schieten. Vanochtend bijvoorbeeld was iedereen ondanks de rustdag op 6.00 uur op (dat is uitslapen, we staan meestal rond 5.00 op) en stond om 7.00 uur te trappelen voor de ingang van de ontbijtzaal. Gelukkig hebben ze hier ervaring met de TDA-groep, dus binnen een half uur had iedereen zijn ontbijt.
In Lilongwe is verder niet zoveel te zien of te doen, dus dat wordt een rustig dagje met misschien wel als hoogtepunt het uitdelen van 60 fietsen aan drie organisaties. CPAR (Canadese Hulp organisatie), Partners in Health (Gezondheidsorganisatie) en Emmanuel International krijgen elk 20 fietsen. OP die manier kunnen de artsen/verpleegsters en voorlichters veel meer mensen per dag bereiken en zo bijdragen aan en betere gezondheid van de mensen in Zuid-Malawi. OP de foto de vertegen-woordigers van CPAR (links) en Afrobikes (rechts). Afrobikes is de organisatie die de fietsen importeert en waar nodig aanpast aan de lokale omstandigheden.
Misschien een goed moment om iets te vertellen over het geld dat jullie bij elkaar gebracht hebben. Alles bij elkaar is er zo’n 3.600 Euro binnengekomen, goed voor zo’n 45 fietsen. Voor wie de schoen past, allemaal hartelijk bedankt voor jullie bijdrage! Ik heb geprobeerd het geld direct aan één project te koppelen, maar dat is niet gelukt. Het geld maakt nu deel uit van het fonds van de Tour d’Afrique organisatie en wordt gebruikt om op verschillende momenten tijdens de tour fietsen uit te delen. Het blijft leuk om te zien wat je allemaal kunt doen met een fiets in Afrika!

Mbeya

Na drie dagen van luxe, gezelligheid en relaxen viel het niet mee om op de fiets te stappen in de stromende regen op weg van Arusha naar Mbeya. En toen wisten we nog niet wat ons allemaal te wachten stond. Een regenbuitje, dat is prima te doen. Maar als het elke dag regent wordt het wel lastig om alles een beetje droog te houden. En om het feest compleet te maken, de 900 km van Arusha naar Mbeya waren grotendeels onverhard. Dus als het van boven niet nat werd dan kwam het water en de modder wel van onderen (foto). Ik heb helaas geen foto van mijn vieze fiets, maar af en toe was het echt ongelooflijk dat ik überhaupt nog iets van versnellingen en remmen had.

Maar goed met wat improviseren heb ik mijn spullen een beetje droog kunnen houden en mijn fiets schoon genoeg om de remmen en versnellingen te laten werken. De laatste dag richting Mbeya was met recht een slotakkoord. 111 km onverhard, rotsachtig, met flink wat klimmen en een hoogste punt van 2961 m. Na 7 dagen was dat flink afzien met dieptepunten van 6 á 7 km per uur. Het uitzicht vanaf de top was wel adembenemend (foto). Eind goed al goed en vandaag is iedereen weer druk in de weer met wassen, fietsonderhoud en internet gebeuren.

De regen was ook wel weer een aardige test voor het groepsgebeuren. Het was deze week merkbaar stiller in het kamp. En als het regent zoekt iedereen nog wat eerder na het avondeten zijn eigen tent weer op. Misschien was het ook het besef dat we wel op de helft zijn, maar nog lang niet in Kaapstad, dat de stemming ook een beetje drukte. Steve één van de chauffeurs voelde dat wel aan en heeft flink op zijn gitaar lopen spelen om de stemming er een beetje in te houden. En pittige etappes als die naar Mbeya zijn ook altijd goed voor de onderlinge solidariteit en een gevoel van overwinning als het leed weer geleden is.

Vanaf morgen zitten we voorlopig weer op asfaltwegen. Op zich lekker omdat het makkelijk fietst, maar het wordt ook al gauw een beetje saai. Het grote voordeel van onverharde wegen is dat je continu bezig bent om het beste pad te vinden en dan vliegt de tijd. Tot zover een korte update. Straks even met Janneke (vriendin van Charlotte, werkt in Mbeya) op stap om de stad en omgeving een beetje te verkennen.

Nairobi/Arusha

Na Marsabit was het nog één dagje bikkelen tot aan het begin van de asfaltweg. Het ziet ernaar uit dat er toch een snelle verbinding komt tussen Nairobi en Addis Abeba. Met af en toe wat heuvels en mooie beekdalen is het lekker fietsen in een steeds groener en rijker wordende omgeving. De vergezichten op de hoogste bergen van Afrika, Mt Kenia (foto), Mt Meru en de Kilimanjaro (als altijd in de wolken) zijn ronduit  indrukwekkend.

Fruit en yoghurt bij het ontbijt zijn de luxe dingen die zo weer binnen handbereik komen. De ‘campings’ veranderen ook langzaam, van kale open plekken tussen niks en nergens, tot volwaardige campings met warme douches en echte WC’s. Het schijnt dat de campings richting Kaapstad over het algemeen beter zijn dan richting Cairo. En volgens oud-deelnemers hebben we qua fietsen ook het zwaarste deel (qua klimmen, hitte, slechte wegen et cetera) inmiddels gehad.

Onderweg vanaf Marsabit hadden de Kenianen nog een nare verrassing voor ons in petto. Een groepje van zes rijders is overvallen, waarschijnlijk door een paar mensen uit een dorpje langs de weg. Door de droogte van het afgelopen jaar is de nood hoog en wordt het verkeer op de A2 (Addis naar Nairobi) regelmatig overvallen. Uit vorige jaren was wel bekend dat de bevolking in Noord-Kenia minder vriendelijk tegenover reizigers staat (fotograferen wordt niet op prijs gesteld, omdat het de ziel uit de mens wegneemt) . Maar de dagelijkse check van de organisatie bij de politie had geen signalen opgeleverd dat extra beveiliging nodig was.

Ondanks veel intimidatie zijn de meeste slachtoffers er met een paar schrammen en blauwe plekken (maar zonder geld, camera’s en telefoons) vanaf gekomen. Een hele schrik voor de organisatie en de groep, maar na een paar dagen is het ergste leed wel geleden. Een nare ervaring, maar de groep kan inmiddels wel een stootje hebben en is er per saldo sterker van geworden.

Nairobi was een oase van luxe na twee maanden fietsen door Noordoost Afrika. IJs, elektronica en reserveonderdelen voor de fiets, alles is weer even in ruime mate beschikbaar. Veel mensen combineren de rustdag in Nairobi met de  drie rustdagen in Arusha (Tanzania) en nemen een weekje vrij voor een safari of een reisje naar Zanzibar.

Charlotte is voor de gelegenheid ook overgekomen uit Congo en heeft meegefietst (foto) van Nairobi naar Arusha. Erg gezellig en leuk om een beetje  de ervaring van de Tour te kunnen delen. Twee stevige etappes van 160 en 120 km met een beetje klimmen, gravel en hectisch verkeer bij binnenkomst van Arusha hebben Charlotte een aardig Tour-gevoel gegeven, inclusief zadelpijn :-) De dagen in Arusha hebben we doorgebracht op de Moivaro-lodge. Een hotel/huisjespark op een oude koffieplantage dichtbij Arusha. Heerlijk om drie dagen even niet op de fiets te hoeven zitten en alle tijd te hebben voor een beetje bijpraten, lezen, e-mailen en (zwem)bad en een bezoekje aan Tjerk en Marion Scheltema. Tjerk ken nog vanuit Wageningen. Na enige omzwervingen in Zambia, Nigeria en Mozambique heeft hij nu samen met Marion een bloeiend bloemenbedrijf (Multiflower) in Arusha met export van zaden en stekjes over de hele wereld.  In 1999 was ik ook in Arusha en stond alles nog in de kinderschoenen. Het is mooi om te zien wat ze in de afgelopen 12 jaar hebben opgebouwd. Binnenkort komen ze weer terug naar Nederland, maar ze blijven betrokken bij het bedrijf in Tanzania. Het Tanzaniaanse personeel is inmiddels zover opgeleid, dat ze de dagelijkse leiding kunnen overnemen. Een experiment dat door collega-telers met argusogen wordt gevolgd.

Marsabit (Kenia)

Na ruim drie weken hebben we afscheid genomen Ethiopië en zijn we Kenia binnen gefietst. De overgang was opmerkelijk, 50 m na de grens hield meteen het asfalt op. Boze tongen beweren dat de Keniaanse overheid niet bereid is de weg te asfalteren omdat er dan een nieuwe handelsroute richting Djibouti ontstaat ten koste van Mombassa.  Anyway, zo blijft er voor de Tour d´Afrique en ´mooie´ uitdaging over in Noord-Kenia, vooral de laatste twee dagen richting Marsabit waren een echte beproeving van lichaam, geest en fiets. Fietsen in een oud vulkanisch gebied betekent de strijd aanbinden met grof lavagesteente, diepe sporen, heuvels, harde wind en een graad of 40. Niet voor niets heet de  sectie ´Meltdown madness´ (gesmolten gekte).

Vooral de tweede dag was een ware veldslag. De helft van de deelnemers had al gekozen voor een ritje met de vrachtwagen. De rest was en lange dag onderweg om de 86 km af te leggen. Bergop met wind tegen liep de snelheid terug naar 6 á 7 km per uur. Ik haalde uiteindelijk een daggemiddelde van 11 km per uur. Bij die snelheden wordt de stabiliteit op de fiets ook niet beter. En ook ik raakte een paar keer het spoor bijster op een dikke steen, los zand, gravel of bij het wisselen van spoor. IK zal hier niet letterlijk herhalen wat er dan verbaal gebeurt, maar een paar lelijke woorden vallen er dan wel. Maar goed, niets gebroken en verder alleen en paar schrammen en blauwe plekken. Hard werken dus en zeker de moeite waard om een finishfoto aan te wijden. Volgens de organisatie was dit de zwaarste etappe, ik geloof het nog niet, maar we gaan het zien. Nog een weekje doorfietsen en dan hebben we vier rustdagen in Nairobi en Arusha, een prettige onderbreking van de tocht na 8 weken en (dan) ruim 5000 km.

Al fietsend wordt duidelijk dat Zuid-Ethiopië en Noord-Kenia last hebben van een serieus water tekort. De eindeloze stroom mensen, ezels en vrachtwagen beladen met  lege en volle jerrycans is onmiskenbaar. Ook voor ons is het watertekort merkbaar. Mensen langs de kant van de weg vragen om water en dorpen weigeren soms om water af te staan aan onze vrachtwagens. Dat betekent dus ook voor ons dat water op rantsoen is. Dus geen water om je te wassen (babydoekjes gebruiken dus) en beperkt water voor afwassen en dergelijke. Op zich prima mee te leven, maar na zeven dagen fietsen is een douche bij de zusters in Marsabit wel erg fijn.

Tot zover een kort bericht uit Marsabit, met en beetje goede wil kan ik het nu weer zelf op mijn weblog plaatsen.

Arba Minch

Ik heb het lang uit kunnen stellen, maar deze week was ook ik echt aan de beurt, voedselvergiftiging! Na een nacht rondspoken kon ik wel weer een beetje eten en drinken, maar ik was nog wel zo slapjes dat ik een dagje met de vrachtwagen heb meegereden (foto van mijn fiets op de vrachtwagen).

Ik voelde mij de volgende dag alweer een stuk beter, maar om dan meteen weer flink in de beugels te moeten voor 130 km met de nodige klimmen, dat valt nog niet mee. Inmiddels is het een paar dagen later. We zijn in Arba Minch in Zuid-Ethiopië aangekomen en hebben er nu 4.000 km opzitten.  Arba Minch is een aardig plaatsje met bergen en twe meren, dus prima potentie voor toeristische ontwikkelingen zeker als ze water en stroom kunnen garanderen :-) Nog een paar dagen Ethiopië en dan gaan we in Kenia verder. Ik ben benieuwd hoe het landschap zich daar verder ontwikkeld.  Ook hoop dat ik dan ook zelf weer toegang heb tot mijn weblog en jullie reacties kan lezen, mailen kan natuurlijk ook. De afgelopen dagen zijn we in steeds dichtere begroeiing terecht gekomen bananenplantages, mango’s en veel meer dieren zoals apen. Al met al en prachtig land Ethiopië, maar de meeste mensen in de groep hebben nu echt wel genoeg van de kinderen die stenen blijven gooien en blijven roepen om geld. Daar staan natuurlijk ook heel veel spontane en leuke reacties tegenover . Maar het is toch op zijn minst verbazingwekkend dat de nare elementen zo wijd verspreid zijn.

Ik heb mijzelf voor de rustdag maar eens getrakteerd op een hotel. En ik moet toegeven, zo’n echt bed dat doet wonderen na 6 weken kamperen. Vanochtend een lekker ontbijtje met country&western muziek op de achtergrond, een poster voor peace in Ethiopië en een serveerster die rondloopt in een T-shirt als vrijwilliger van een  Amerikaans popfestival, waarschijnlijk uit een of andere kledingactie!

Aan het toenemend aantal geboekte hotelkamers is te zien dat er langzamerhand enige vermoeidheid in de groep sluipt. Bergen, hitte, ziekte en ander ongemakken hebben de afgelopen weken wel duidelijk gemaakt dat het echt iets anders is dan een rondje over de Veluwe. Over twee weken hebben we een aantal rustdagen achter elkaar in Nairobi en Arusha (Tanzania). Velen plakken er nog een paar dagen achteraan voor een midweekje Zanzibar of een uitgebreide Safari.  Charlotte komt dan ook een weekje langs, maar die wil natuurlijk meefietsen! Lijkt mij erg gezellig, ik kijk er naar uit zo halverwege de tour.

Tot zover een kort bericht uit Arba Minch, nu eerst op zoek naar een internetverbinding en beltegoed om de communicatie met de rest van de wereld mogelijk te maken.